Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

«Όλυμπος – Νάουσα»: προεκλογικός μποναμάς στους νέους ιδιοκτήτες του ιστορικού διατηρητέου μνημείου;


Τι συμβαίνει με την «αποκατάσταση» του ιστορικού διατηρητέου μνημείου «Όλυμπος – Νάουσα»; Για ποιον λόγο το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων αναθεώρησε προηγούμενη γνωμοδότησή του και έδωσε, έναν μήνα πριν από τις εθνικές εκλογές, το «πράσινο φώς» στην κοινοπραξία ΟΛ.NA. Ανώνυμη Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρεία για ακόμη μεγαλύτερη καθ' ύψος επέκταση στην νέα κατασκευή; Ρεπορτάζ του THEPRESSPROJECT



Οι παλιότεροι κάτοικοι και επισκέπτες της Θεσσαλονίκης θυμούνται με νοσταλγία το ιστορικό εστιατόριο «Όλυμπος – Νάουσα» και το εντυπωσιακό κτίριο που το στέγαζε, στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης 5, πολύ κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης.


Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1926, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ζακ Μοσσέ και αποτελεί εξαιρετικό δείγμα της εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής της πόλης την εποχή του μεσοπολέμου, με αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στην μπελ επόκ και το νεοκλασικισμό.

Αρχικά χρησιμοποιήθηκε το ισόγειό του ως μουσείο ζυθοποιίας και δοκιμαστήριο μπίρας της ζυθοποιίας «Όλυμπος-Νάουσα». Το 1926 η εταιρεία εξαγοράστηκε από τον Κάρολο Φιξ. Τότε στο ισόγειο του κτηρίου δόθηκε για εκμετάλλευση και το 1927 ξεκίνησε τη λειτουργία του το εστιατόριο που διατήρησε την επωνυμία «Όλυμπος-Νάουσα» και απέκτησε μεγάλη φήμη ως ορόσημο της γαστρονομικής Θεσσαλονίκης.

Το 1993, το κτίριο – ιδιοκτησίας τότε της Τράπεζας Κρήτης και ακολούθως της Eurobank – χαρακτηρίσθηκε, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού, ως έργο τέχνης και ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ένα χρόνο αργότερα, το θρυλικό εστιατόριο έκλεισε και το κτίριο παρέμενε σε κακή κατάσταση για χρόνια. Αργότερα, η Eurobank προχώρησε σε εργασίες αποκατάστασης και για τον λόγο αυτόν εγκρίθηκε, το 2007, από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) σχετική μελέτη αποκατάστασης και προσθήκης καθ’ ύψος (2 ορόφων) και κατ’ επέκταση του κτιρίου.

Τελικώς η Eurobank προχώρησε στην πώληση του κτιρίου, που εξαγοράστηκε το 2017 από την κοινοπραξία «ΟΛ.NA. ΑΝΩΝΥΜΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ», την οποία αποτελούν η Grivalia Hospitality S.A. και η Μακεδονικά Ξενοδοχεία Α.Ε. (μέλος του ομίλου ΤOR Hotel Group).

Διακηρυγμένος στόχος της νέας ιδιοκτησίας είναι η ανακατασκευή του σε πολυτελές boutique ξενοδοχείο καθώς και η «αναβίωση» του ιστορικού εστιατορίου. Για τον λόγο αυτόν υποβάλει νέα πρόταση για τροποποίηση της εγκεκριμένης μελέτης αποκατάστασης του 2007, ζητώντας, μεταξύ άλλων, και νέα προσθήκη σε ύψος, ενώ παράλληλα ζητά και την αλλαγή χρήσης των πρόσθετων ορόφων από κατοικίες σε ξενοδοχείο.

Τον Μάρτη του 2019, το ΚΣΝΜ, γνωμοδότησε θετικά τόσο για την αλλαγή της χρήσης των πρόσθετων ορόφων σε ξενοδοχείο όσο και για την τροποποίηση της αρχιτεκτονικής μελέτης αποκατάστασης, χωρίς, ωστόσο, να εγκρίνει νέα καθ’ ύψος επέκταση, επιμένοντας ότι το ύψος πρέπει να παραμείνει σε αυτό που είχε εγκριθεί και αποφασιστεί το 2007.

Προφανώς, η γνωμοδότηση αυτή δεν ικανοποίησε την ενδιαφερόμενη εταιρεία που ζήτησε την επανεξέταση της υπόθεσης. Έτσι, με μια διαδικασία εξπρές, το θέμα αναπέμφθηκε για επανεξέταση στο ΚΣΝΜ, που σε νέα του συνεδρίαση, στις 6 Ιουνίου 2019, αναθεώρησε την προηγούμενη γνωμοδότησή του, εγκρίνοντας αυτή τη φορά την νέα επέκταση σε ύψος!

Τα ερωτήματα που προκύπτουν για την συγκεκριμένη υπόθεση είναι σαφή και χρήζουν απαντήσεων από κάθε αρμόδιο: Τι μεσολάβησε και το ΚΣΝΜ άλλαξε την προηγούμενη γνώμη του; Ποια είναι τα νέα στοιχεία που προσκομίστηκαν από την ενδιαφερόμενη εταιρεία και μετέπεισαν τα μέλη του Συμβουλίου; Τελικά η «αποκατάσταση» του «Όλυμπος-Νάουσα» θα το μετατρέψει σε 8όροφη πολυκατοικία; Είναι δυνατόν τα 2όροφα ή 3όροφα διατηρητέα να επεκτείνονται καθ’ ύψος 2 και 3 φορές πάνω από το αρχικό τους ύψος;

Με αφορμή την υπόθεση αυτή μπορούν να επαναδιατυπωθούν και άλλα ερωτήματα, βέβαια, γενικότερα. Τι μένει τελικά από τα κηρυγμένα ως έργα τέχνης ή/και ιστορικά διατηρητέα μνημεία, όταν εγκρίνονται και αποφασίζονται αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία και τον χαρακτήρα τους; Πού σταματά η αποκατάσταση και πού αρχίζει η ανακατασκευή; Κατά πόσο η νέα χρήση των μνημείων και η πίεση των επενδυτών νομιμοποιούν την ουσιαστική ακύρωση της μνήμης που φέρουν τα μνημεία;

Αλλά σε αυτά δεν περιμένουμε απάντηση.

Πηγή: THEPRESSPROJECT

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου