Τα μέσα
μαζικής ενημέρωσης μας λένε ότι η απουσία οποιασδήποτε προκατάληψης
μεταφέροντας τα νέα είναι ανέφικτη. Οι στρεβλώσεις προκαλούνται είτε από την
πίεση κάθε προθεσμίας, είτε από εσφαλμένη ανθρώπινη εκτίμηση, από
δημοσιονομικούς περιορισμούς, είτε ακόμα και από τη δυσκολία να μεταφερθεί μία
σύνθετη ιστορία σε μια συνοπτική αναφορά. Επιπλέον, υπάρχει και το επιχείρημα
πως δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάθε σύστημα επικοινωνίας είναι ικανό να
δημοσιοποιεί τα πάντα. Η επιλεκτικότητα είναι αναγκαία.

Θα
υποστήριζα όμως ότι οι διαστρεβλωμένες δηλώσεις των ΜΜΕ δεν είναι όλες
αποτέλεσμα κάποιου αθώου λάθους ή καθημερινών προβλημάτων, αν και σίγουρα
υπάρχουν τέτοια προβλήματα. Ισχύει πως ο Τύπος πρέπει να είναι επιλεκτικός –
αλλά ποιο είναι το κριτήριο της επιλεκτικότητας που εμπλέκεται; Η μεροληψία των
μέσων ενημέρωσης δεν συμβαίνει με τυχαίο τρόπο. Μάλλον κινείται στην ίδια
γενική κατεύθυνση ξανά και ξανά, ευνοώντας τη διοίκηση επί της εργασίας, τις
επιχειρήσεις επί των επικριτών τους, τους εύπορους λευκούς επί των χαμηλόμισθων
μειονοτήτων, τη γραφειοκρατία επί των διαδηλωτών, το δικομματικό μονοπώλιο επί
των υπόλοιπων αριστερών κομμάτων, την ιδιωτικοποίηση και τις «μεταρρυθμίσεις»
της ελεύθερης αγοράς επί της ανάπτυξης του δημόσιου τομέα, την εταιρική
κυριαρχία των ΗΠΑ προς τον τρίτο Κόσμο επί της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής
και τους συντηρητικούς σχολιαστές και αρθρογράφους, όπως τον Rush Limbaugh και
τον George Will επί άλλων προοδευτικών ή λαϊκότερων όπως τον Jim Hightower και
τον Ralph Nader (για να μην αναφέρουμε άλλους περισσότερο ριζοσπαστικούς).