Η Ακαδημία Αθηνών εξέλεξε τακτικό μέλος της τον Προκόπη Παυλόπουλο και απέρριψε τον Τίτο Πατρίκιο, τον Μιχάλη Γκανά και τον Νάσο Βαγενά.
ΑΡΑΓΕ, ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ οι ποιητές σε μικρόψυχους καιρούς, αναρωτιόνταν ο ρομαντικός Γερμανός ποιητής Φρίντριχ Χέλντερλιν. Πιθανόν η Ακαδημία Αθηνών να απαντούσε ότι ίσως και να μη χρειάζονται σε τίποτα. Αντιθέτως, πολιτικοί ταγοί που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή κρίνονται πιο σημαντικοί για να κοσμούν τα έδρανα στις επιβλητικές αίθουσες της.
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!
Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ αφήναν νηστικό.
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005.
Ένας από τους κορυφαίους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ποιητής με πολιτική συνείδηση, φυλακίστηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο για τις ιδέες του και χαρακτηρίστηκε ως ο «ποιητής της ήττας», καθώς με τους στίχους του εξέφρασε τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς.
Σαν σήμερα, στις 3 Ιουνίου του 1963, «έφυγε» ο ποιητής της «πιο όμορφης θάλασσας», ο Τούρκος ποιητής, Ναζίμ Χικμέτ.
«Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη»
‘Επεσε ο μέγας δρυς στη γης, σε μέγα αγώνα -
πουλιά και φύλλα στάθηκαν στον ουρανό
η Ελλάδα τον εκράτησε στα δυο της γόνα,
στο βαθυπόρφυρο του Μάη εσπερινό
κι ενώ από τους πόρους της η οργή της αίμα ιδρώνει,
τινάζεται όλη ανάμεσα στον άγιο λαό,
κι ολόρθη τον υψώνει, μεσιανό καδρόνι,
ψηλά, στο θόλο, στης Ειρήνης το ναό.’
(Γ. Ρίτσος)
«Παιδιά ίσως η μνήμη των προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά και πιο πολύτιμη συντροφιά από μια χούφτα ροδόσταμο και το μεθύσι της ομορφιάς τίποτε διαφορετικό από την κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Eυρώτα.
Καληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα.»
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,
κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει
και ξημερώνει μέρα και φορεί στολή
μ' αστέρια κ' άνθια κεντημένη.
(Δ. Σολωμός)
«Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποῦ ἔδυ σου το κάλλος;'»
Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη, η ημέρα που έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν …
(Κ. Βάρναλης)
20 Απρίλη 1922 γεννιέται ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
Ο Ποιητής του Αγώνα και του Έρωτα!!
Ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας!
«Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που ξέρω:
μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα»
(Γ. Σεφέρης)
Την άνοιξη δεν τη βρήκα τόσο στους αγρούς ή, έστω, σ’ έναν Botticelli όσο σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη.
(Οδ. Ελύτης)
Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ - Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:
Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λιοντάρια, στες ράχες στα βουνά;
Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.
Ακρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
Οπού συ μου ’γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».
Απλά πράγματα όλα.
Η τάξη τους είναι φροντισμένη απ’ το χέρι σου.
Μια δέσμη από χρώματα στο βάζο του χρόνου.
Άλλωστε, τι θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση;
Είναι η γύρη των πραγμάτων του σύμπαντος.
Ναι ο παράδεισος δεν ήταν νοσταλγία.
Ούτε πολύ περισσότερο μια ανταμοιβή.
Ήταν δικαίωμα.
Οδυσσέας Ελύτης
