Λιμάνι Λαυρίου: εγκρίθηκε η Αποκατάσταση της Γαλλικής Σκάλας Μεταφοράς Μεταλλευμάτων, με τη συμβολή του ΕΜΠ

Ένα καλό νέο από το Λαύριο. Εγκρίθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων η Μελέτη Αποκατάστασης ενός από τα ωραιότερα ακέραια σωζόμενα Λιμενικά Βιομηχανικά Μνημεία της Ελλάδας, η Γαλλική Σκάλα της Μεταφοράς Μεταλλευμάτων στο Λιμάνι, μετά από καινοτόμο έρευνα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ).

 

Σύμφωνα με ανάρτηση του Καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ Νίκου Μπελαβίλα (Nikos Belavilas) στο Facebook:

Ρωμαϊκό Βαλανείο Ραφήνας: Αποκαλύφθηκαν πολύτιμα ευρήματα στην Ανασκαφή

Πολύτιμα στοιχεία για έναν ελάχιστα γνωστό, αρχαίο Δήμο.

Τι μπορεί να αποκαλύψει μια ανασκαφή σε ένα ρωμαϊκό λουτρό και στον ευρύτερο χώρο του; 

 

 

Αν το μνημείο βρίσκεται κοντά σε έναν αρχαίο Δήμο για τον οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα, όπως ο δήμος Αραφήνος (η Ραφήνα, δηλαδή), μπορεί να φέρει στο φως πολύτιμα στοιχεία που πιθανόν σχετίζονται με αυτόν. Κι αν συνδέεται και με άλλα σημαντικά ευρήματα, όπως μια ενεπίγραφη λεκάνη ελαιοτριβείου -μοναδική ως προς την επιγραφή της-, μπορεί να δώσει πληροφορίες που ίσως αλλάξουν απόψεις και πεποιθήσεις σχετικά με την αγροτική ζωή της ύστερης αρχαιότητας.

Η Εκβιομηχάνιση στην Ελλάδα και ο Ανιστόρητος κ. Μητσοτάκης. Του Νίκου Στραβελάκη

Μια Διαφορετική Κριτική στην Ομιλία του Πρωθυπουργού στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗΣ είναι οικονομολόγος, μέλος ΔΕΠ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τη Δευτέρα 15 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η ετήσια γενική συνέλευση του ΣΕΒ. Παραδοσιακά η συνέλευση είναι ένας από τους χώρους ζύμωσης και ανακοίνωσης του βασικού ιδεολογικού αφηγήματος της αστικής τάξης. Όμως φέτος τουλάχιστον δεν δικαιολόγησε τη φήμη της. Οι βασικές ομιλίες, δηλαδή εκείνες του πρωθυπουργού, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του νεοεκλεγέντος προέδρου του ΣΕΒ κ. Παπαλεξόπουλου έβριθαν από γενικολογίες,  κοινοτυπίες και επιφανειακές αναλύσεις. 

Χαρακτηριστικά στην ομιλία του ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης αδυνατούσε να υποστηρίξει την τοποθέτησή του για την ανάγκη αύξησης του ειδικού βάρους της μεταποίησης στην προστιθέμενη αξία του ΑΕΠ. Αναφερόμενος στη πρώτη δημοσίευση του Ξενοφώντα Ζολώτα «Η Ελλάς στη Φάση της Εκβιομηχάνισης» (1926) έδειξε να αγνοεί ακόμη και ότι πρόκειται για τη διδακτορική διατριβή του ανδρός. Έδειξε να αγνοεί επίσης ότι το ζήτημα της εκβιομηχάνισης αποτέλεσε ίσως το σημαντικότερο αντικείμενο επιστημονικής ανάλυσης αλλά και αντιπαράθεσης στην Ελληνική οικονομική σκέψη τον 20^ο αιώνα.

Σε Πολιτεία Καινοτομίας μετατρέπεται το ακίνητο της «ΧΡΩΠΕΙ»

Μετά από 30 χρόνια εγκατάλειψης, το βιομηχανικό ακίνητο της εταιρείας επί της οδού Πειραιώς, στο Νέο Φάληρο, θα πάρει «ζωή» με νέα δραστηριότητα. Μας ενημερώνει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΛΗΣ στο HUFFPOST GREECE.

Η άλλοτε κραταιά σε βιομηχανίες, οδός Πειραιώς, από τα προπολεμικά κιόλας χρόνια, είναι αλήθεια ότι έχει γεμίσει κουφάρια από ιστορικά κτίρια. Ορισμένα, διατηρητέα, έχουν αξιοποιηθεί, αλλάζοντας χρήση, ενώ πολλά περισσότερα παραμένουν εγκαταλελειμμένα.

Το γεγονός ότι πολλά από αυτά έχουν περιέλθει στα περιουσιακά στοιχεία οργανισμών και τραπεζών, καθιστά δύσκολη την αξιοποίησή τους, καθώς χρειάζεται σχέδιο, αποφασιστικότητα και τάχιστες διαδικασίες, οι οποίες επιτυγχάνονται μέσω fast track ή Σύμπραξης Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ).

Η Ιστορία της Εργασίας και η Βιομηχανική Ευρωπαϊκή Κληρονομιά σε αφιέρωμα της Europeana “Europe at Work”

Ο εργασιακός κόσμος στις μέρες μας είναι κατά μεγάλο βαθμό προϊόν των εξελίξεων, ζυμώσεων και μεταρρυθμίσεων που έφερε η βιομηχανική επανάσταση. Με αφορμή τον σύγχρονο επαναπροσδιορισμό του νοήματος της εργασίας, η EUROPEANA, η ευρωπαϊκή ψηφιακή βιβλιοθήκη, ξεκινά μια σεζόν-αφιέρωμα στην Ιστορία της Εργασίας.

Το αφιέρωμα «EUROPE AT WORK» αφηγείται και διερευνά τη βιομηχανική μας κληρονομιά και την εργασία στην Ευρώπη κατά την περίοδο αυτή. Εξερευνήστε τη ΝΕΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ στην Europeana και τα περίπου 440.000 τεκμήρια για να ανακαλύψετε συναρπαστικό υλικό από τη βιομηχανική και εργασιακή μας παράδοση. Τους επόμενους μήνες, θα προστεθούν εικονικές γκαλερί και ιστολόγια που θα εξερευνήσουν αυτά τα θέματα. Όσοι πολίτες θέλουν, μπορούν να μοιραστούν την ιστορία τους και να συνεισφέρουν στο αφιέρωμα με φωτογραφίες και σχετικό αρχειακό υλικό, συμπληρώνοντας την ΕΙΔΙΚΗ ΦΟΡΜΑ.

Ταινιόδρομος Κράκαρη: Θλίψη για ένα από τα τελευταία βιομηχανικά μνημεία του Πειραιά. Της Αλεξάνδρας Μούργου

Ταινιόδρομος Κράκαρη: Θλίψη για ένα από τα τελευταία βιομηχανικά μνημεία του Πειραιά.  Άρθρο της Αλεξάνδρας Μούργου, υπ. διδάκτωρα ΕΜΠ - Paris 1 Panthéon - Sorbonne, αρχιτέκτων μηχ. ΕΜΠ, πολεοδόμος ENSAPLV, από το SYSPEIROSIARISTERONMIHANIKON.BLOGSPOT.COM

Ο χθεσινός σεισμός, μεταξύ άλλων, είχε ως θλιβερή συνέπεια την κατάρρευση μεγάλου τμήματος του Ταινιόδρομου Κράκαρη, μεσοπολεμικής κατασκευής, που αποτελεί - εδώ και περίπου έναν αιώνα- ένα από τα χαρακτηριστικότερα τοπόσημα του λιμανιού του Πειραιά και σημαντικότατο μνημείο βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Κτισμένος στο δυτικό όριο του λιμανιού, σηματοδοτεί την είσοδο σε αυτόν με πλοίο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: το πρώτο … Δίτροχο βγαίνει στους δρόμους

Το πρώτο … Δίτροχο βγαίνει στους δρόμους

Φωτογραφία Εποχής:

Η πρώτη μηχανή … το πρώτο δίτροχο … κυκλοφορεί στους δρόμους

Πηγή: HISTORY LOVERS CLUB στο Twitter

Σε υπόγειο του Μεταξουργείου φτιάχτηκαν τα πρώτα Ελληνικά Πατατάκια

Για την ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας. Το άρθρο, με τον τίτλο ‘Τα πρώτα ελληνικά πατατάκια που φτιάχτηκαν σε ένα υπόγειο στο Μεταξουργείο’  το βρήκα στο TILESTWRA.COM.

Μέσα σε ένα υπόγειο στο Μεταξουργείο, με πολλές πατάτες και μία φριτέζα της εποχής που λειτουργούσε με κάρβουνο φτιάχτηκαν τα πρώτα ελληνικά πατατάκια. Στο μακρινό 1954, ο Γιώργος Τσακίρης, κατέβηκε στο υπόγειο του σπιτιού του, έκοψε τις πατάτες με το χέρι και έφτιαξε τα πατατάκια που συνεχίζουν μέχρι και σήμερα την πορεία τους. Για πολλούς είναι ο άνθρωπος που έμαθε στους Έλληνες να τρώνε τα πατατάκια, αφού ήταν ο πρώτος που τα έβαλε στις σακούλες και σιγά – σιγά τα έβγαλε σε όλη την αγορά. Για την ιστορία βέβαια να αναφέρουμε πως τα πατατάκια ανακαλύφθηκαν το 1853, τυχαία από έναν γνωστό σεφ της εποχής στη Νέα Υόρκη στην περιοχή Σαρατόγκα Σπρινγκς. Ύστερα από παράπονα κάποιου πελάτη που είδε τις πατάτες του χοντρές και ανάλατες, ο Σεφ αποφάσισε να τον εκδικηθεί. Έκοψε τις πατάτες όσο λεπτές γινόταν τις τηγάνισε μέχρι να γίνουν τραγανές και έριξε μπόλικο αλάτι. Ο πελάτης μόλις δοκίμασε την νέα πρόταση ενθουσιάστηκε και έμειναν έτσι στην ιστορία ως τσιπς από την ονομασία που τους δόθηκαν από την περιοχή, ως Σαρατόγκα τσιπς.

Ο καπνοβιομήχανος που πλήρωνε 60 δραχμές

1892: Σε Υφαντουργία η πρώτη «Επανάστασις Εργατριών» στην Ελλάδα

Το άρθρο που ακολουθεί, με τον τίτλο: ‘Η πρώτη «Επανάστασις Εργατριών» στην Ελλάδα έγινε το 1892’ και υπότιτλο ‘Οι Ελληνίδες «φαμπρικούδες» που άνοιξαν τον δρόμο στις... σουφραζέτες’ δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό τόπο NEWSBEAST.GR.

Η πρώτη απεργία εργατριών στην Ελλάδα έγινε στις 13 Απριλίου 1892 από τις υφάντριες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των αδελφών Ρετσίνα στον Πειραιά. Ελάχιστα είναι γνωστά γι' αυτό το ιστορικό γεγονός.

Οι περισσότερες εφημερίδες της εποχής δεν ασχολήθηκαν και σε όσες, λίγες, έγινε μια μικρή αναφορά δεν δίνουν πληροφορίες για την έκβαση της πρώτης αυτής κινητοποίησης που έμελλε να γραφτεί στην ιστορία. Όπως αναφέρεται στο αφιέρωμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, δεν γνωρίζει κανείς αν η απεργία στέφθηκε με επιτυχία. Τα λιγοστά στοιχεία που αντλούνται από τον Τύπο της εποχής, οδηγούν στο συμπέρασμα πως αυτή η απεργία που αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του εργατικού κινήματος της χώρας -γιατί ήταν η πρώτη μαζική κινητοποίηση εργατριών- έγινε αυθόρμητα και ανοργάνωτα, όταν ο εργοδότης αποφάσισε να μειώσει κατά 20% την μικρή αμοιβή που έπαιρναν και που δεν έφτανε ούτε για τη συντήρησή τους.

Χανιά: το ‘Μουσείο Τυπογραφίας’ της πόλης

Στα Χανιά λειτουργεί εδώ και λίγα χρόνια το Μουσείο Τυπογραφίας. Το θέμα πρόβαλε και το IN.GR, με άρθρο του Βαγγέλη Στεργιόπουλου με τίτλο: 'Χανιά, η τέχνη της τυπογραφίας' και υπότιτλο: ‘Μουσείο Τυπογραφίας Χανίων: ο κόπος και η ευφυΐα που κρύβονται πίσω από κάθε τυπωμένο κείμενο’. Μαζί με σημαντικό φωτογραφικό υλικό από το χώρο, από όπου κράτησα μία και σας την αναδημοσιεύω.. Το κείμενο αυτό ακολουθεί:

 «Τυπογράφοι και λινοτύπες μαζί σε ανήλιαγα υπόγεια και αποθήκες, έδιναν τον αγώνα για κάθε μορφή έκδοσης. Με αγάπη και σεβασμό απέναντι στα άψυχα αντικείμενα της δουλειάς τους... Αυτά τα τυπογραφικά αντικείμενα, τα τυπογραφικά μηχανήματα, οι τυπογράφοι, οι χειριστές τους, δεν έπρεπε να ξεχαστούν. Η ιδέα της δημιουργίας ενός Μουσείου Τυπογραφίας άρχισε να στριφογυρίζει από τότε, πριν τρεις δεκαετίες περίπου, στο μυαλό μου».

Γιάννης Γαρεδάκης

Κάπως έτσι, σαν ένα προσωπικό μεράκι και στοίχημα του δημιουργού του, Γιάννη Γαρεδάκη, ιδρυτή της εφημερίδας «Χανιώτικα νέα», και της συζύγου του, Ελένης, γεννήθηκε ο σημαντικότερος στη χώρα μας μουσειακός χώρος που είναι αφιερωμένος στην τυπογραφία, την τέχνη που άλλαξε τη ροή της ιστορίας.

Ένα χρόνο στη Δράμα: Ξενοδοχείο η Καπναποθήκη SPIERER

Η πόλη της Δράμας «αναβάθμισε την παρουσία της στον τουριστικό χάρτη», σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΕ, «με την αναβίωση της παλιάς καπναποθήκης Hermann Spierer του

1924, και τη μετατροπή της σε ένα ελκυστικό ξενοδοχείο».

Πρόκειται για το Hydrama Grand Hotel και το έργο αυτό ολοκληρώθηκε με τη στήριξη ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, μέσα από το Πρόγραμμα Jessica, ολοκληρώνει αυτές τι; μέρες τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, συνεχίζοντας να προσελκύει το ενδιαφέρον των επισκεπτών στη Δράμα. 

Γιάννης Ευαγγέλου: Η Ερμούπολη, η Πάτρα, η Κλωστοϋφαντουργία, τα Κουφάρια μιας άλλης εποχής και η ξεχασμένη μνήμη των Πόλεων

Το άρθρο που ακολουθεί είναι του Γιάννη Ευαγγέλου και δημοσιεύτηκε τον προηγούμενο μήνα στο ΤΕΤΑΡΤΟ.

Πριν λίγες ημέρες σκόνταψα πάνω σε μία ενδιαφέρουσα (αν και κάπως παλιά, ήταν Μάιος του 2015) είδηση από την Ερμούπολη της Σύρου και τη βιομηχανική της κληρονομιά. Πιο συγκεκριμένα για την κλωστοϋφαντουργία.  Εκεί λοιπόν, στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων, δημιουργήθηκε μια περιβαλλοντική ομάδα εκπαίδευσης από τους μαθητές του 3ου Γυμνασίου Σύρου, η οποία για δύο συνεχείς χρονιές ασχολήθηκε με τα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας του νησιού.

Εκτός από επισκέψεις, οι μαθητές αναζήτησαν πληροφορίες για την ιστορία της βιομηχανικής παραγωγής της Ερμούπολης και δη της κλωστοϋφαντουργικής, κατά τον 19ο αιώνα.  Το πλέον ενδιαφέρον της όλης δράσης ήταν πως οι μαθητές πήγαν το όλο θέμα ακόμη παρακάτω, δηλαδή πέραν της απλής καταγραφής. Ερεύνησαν αρχειακό υλικό, ζωγράφισαν, σχεδίασαν, σκέφτηκαν δημιουργικά, προβληματίστηκαν, πρότειναν.

Ερειπωμένα Εργοστάσια της Αργολίδας «ζωντανεύουν» με αφορμή καλλιτεχνικό Project

Θα προτιμούσα να ζωντάνευαν στην πραγματικότητα, επειδή θα άνοιγαν και πάλι τις μηχανές τους και θα μπορούσε να εργαστούν άνθρωποι σε αυτά και όχι να αποτελούν απλά τον «καμβά» για το δημιουργικό έργο καλλιτεχνών προς την «προσέλκυση επισκεπτών» … Αλλά και αυτό ακόμα είναι μία θετική εξέλιξη, ως προς την εγκατάλειψη, αρκεί να είναι η αφορμή για να σκεφτούμε και να δράσουμε στον τομέα επανεκκίνησης της οικονομίας του τόπου μας.

Η είδηση από το IN.GR, από την οποία επισημαίνουμε ότι δύο μνημειακοί βιομηχανικοί χώροι της Αργολίδας, το εργοστάσιο «ΡΕΑ» και ο «Πελαργός» της Νέας Κίου, διακόπτουν τη δραματική σιωπή τους κι από εγκαταλελειμμένες ζώνες μετατρέπονται σε δυναμικούς τόπους ζωντανής καλλιτεχνικής δράσης.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Γ. Μπεχράκη: Εργοστάσια-Φαντάσματα: Τα απομεινάρια της Ελληνικής Βιομηχανίας

O φωτογράφος του Reuters, Γιάννης Μπεχράκης, σε ένα οδοιπορικό 2.500 χιλιομέτρων από την Αθήνα στη Βόρεια Ελλάδα και πίσω μέχρι την Πελοπόννησο, απαθανάτισε τα απομεινάρια της άλλοτε ακμάζουσας ελληνικής βιομηχανίας, η οποία σήμερα έχει υποστεί μία πτώση 30% στην παραγωγή της. 

Εγκαταλελειμμένη Κλωστοϋφαντουργία στη Λάρισα, που έκλεισε το 1995

Το τοπίο συνθέτουν εικόνες ερήμωσης, εγκατάλειψης και μαρασμού, καθώς τις τελευταίες τρεις δεκαετίες εκατοντάδες εργοστάσια έχουν κλείσει ενώ η οικονομική κρίση έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην βιομηχανία της Ελλάδας.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες, που βρίσκονται διαθέσιμες στο διαδικτυακό τόπο της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ.

Εκδήλωση: Η κλωστοϋφαντουργία στην Ελλάδα: η περίπτωση της βιομηχανίας Αφοί Ρετσίνα

Διοργανώνεται ειδική ημερίδα με θέμα την ιστορία του κλάδου της κλωστοϋφαντουργίας στην Ελλάδα, την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, στο Ιστορικό Αρχείο στον Ταύρο και παράλληλα εγκαινιάζει την περιοδική έκθεση «ντρίλια και ρετσίνες, 1872-1981».

 

Το προσωπικό του εργοστασίου Ρετσίνα το 1892. Φωτογραφία του Δ. Μαρτιμιανάκη. (Ιδιωτική συλλογή)

Το μάθαμε στο PROTAGON.GR, σε άρθρο της Κικής Τριανταφύλλη: