Τι σημαίνουν οι τελευταίες εξελίξεις στο «πόλεμο» Ρωσίας – Δύσης; Μια ανάλυση μακριά από τη προπαγάνδα των αντιμαχόμενων. Του Νίκου Στραβελάκη

Οι εξελίξεις στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας είναι σημαντικές για να εξαντληθούν στις προπαγανδιστικές αναλύσεις που έχουν κατακλύσει τα Ελληνικά συστημικά μέσα αλλά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Είναι προφανές ότι ο διαμελισμός της Ουκρανίας δε συνιστά στρατιωτική ήττα του Πούτιν όπως διατείνονται τα συστημικά μέσα. Αντίστοιχα προπαγανδιστική είναι και η ανάλυση των Ρώσων για τις εξελίξεις στο στρατιωτικό πεδίο. Δεν είναι δυνατόν να υποχωρούν σχεδόν άτακτα οι Ρωσικές δυνάμεις από το Χάρκοβο και αυτό να θεωρείται ασήμαντο γεγονός.

Η Σοφιστείες της Commission και η Τραγωδία των Κοινωνιών – Μια κριτική ματιά στα 5 σημεία της κ. Βαν ντερ Λάινεν. Του Νίκου Στραβελάκη

Την Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου όλη Ευρώπη περιμένει τις αποφάσεις για την από κοινού αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης. Η μέχρι τώρα παταγώδης αποτυχία της ΕΕ να αντιμετωπίσει τη νέα φάση όξυνσης της κρίσης έχει κάνει τα πράγματα ιδιαζόντως πιεστικά. 

 

Παρόλα αυτά η γραφειοκρατία της commission δεν φαίνεται διατεθειμένη να εστιάσει την προσοχή της στις ανάγκες του κόσμου αλλά στα κέρδη των επιχειρήσεων και τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις με τη Ρωσία. Αυτό φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στο δελτίο τύπου της κ. Βαν ντερ Λαινεν την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου και στην τοποθέτηση/ χαιρετισμό της commission στην ετήσια γενική συνέλευση της δεξαμενής σκέψης Bruegel την ίδια ημέρα.

Οι New York Times, οι Ανταγωνισμοί των Επιχειρηματικών Ομίλων και τα Αυτογκόλ του κ. Μητσοτάκη. Του Νίκου Στραβελάκη

Τη Δευτέρα 22/8/2022 η ναυαρχίδα του Αμερικανικού τύπου η NEW YORK TIMES (NYT) φιλοξένησε άρθρο γνώμης του δημοσιογράφου Alexander Clapp με τίτλο «Η Σαπίλα στην Καρδιά της Ελλάδας είναι Τώρα Ξεκάθαρή στον Καθένα» (Τhe rot at the Heart of Greece is Clear for Everyone to See). Είναι το δεύτερο άρθρο της συγκεκριμένης εφημερίδας για την Ελλάδα μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών, το πρώτο έχει ημερομηνία 12 Αυγούστου 2022 και τίτλο «Το ελληνικό σκάνδαλο βοά καθώς οι υποκλοπές επεκτείνονται στην Ευρώπη». 

 

Παρόλο που ανήκει σε μια σειρά άρθρων για το θέμα στο διεθνή τύπο το τελευταίο άρθρο των NYT συγκέντρωσε την προσοχή του τύπου και της κοινής γνώμης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αυτό συνέβη επειδή ο δημοσιογράφος δεν περιορίσθηκε στο να καταγγείλει την κυβέρνηση για τις παρακολουθήσεις αλλά με αυτή την αφορμή αμφισβήτησε το σύνολο του βίου και της πολιτείας της κυβέρνησης και του κ. Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού.

Υπάρχουν Εναλλακτικές Πολιτικές απέναντι στο «μεγάλο Στασιμοπληθωρισμό» που έρχεται; – Μια κριτική απέναντι στις ερμηνείες της νέας όξυνσης της Κρίσης. Του Νίκου Στραβελάκη

Όσο προχωρά το 2022 όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η παγκόσμια οικονομία βαδίζει στην ύφεση. Σε πρόσφατη έρευνα της ιστοσελίδας Bloomberg το 60% των ερωτηθέντων οικονομολόγων ανέφερε ότι το πιθανότερο σενάριο για την Ευρωπαϊκή οικονομία είναι η ύφεση. Το αντίστοιχο ποσοστό στην προηγούμενη έρευνα ήταν 45% και πριν εισβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία το ποσοστό δεν ήταν μεγαλύτερο του 20%. Η εικόνα δεν είναι καλύτερη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με τα ποσοστά στην αντίστοιχη έρευνα του Bloomberg να φτάνουν το 47,5%. 

 

Παρά τις έρευνες τις μετρήσεις και τα εντυπωσιακά στοιχεία με κορυφαίο αυτό του πληθωρισμού οι εκτιμήσεις των οικονομολόγων για τις αιτίες και της επερχόμενης ύφεσης δεν έχουν τύχει ανάλογης προσοχής. Στη συνέχεια θα αναφερθώ σε δύο πρόσφατα δημοσιογραφικά άρθρα σημαντικών οικονομολόγων για το ζήτημα σε μια προσπάθεια να αναδείξω τα ερωτήματα και τις προκλήσεις της εποχής.

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ ο κ. Ερντογαν και ο κ. Μητσοτάκης – Μια αποτίμηση. Του Νίκου Στραβελάκη

Σύμφωνα με τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ο κ. Ερντογάν πήγε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ ως παρίας. Δεν έφτανε η προκλητική του ρητορική για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις απειλούσε και να τινάξει τη σύνοδο στον αέρα μπλοκάροντας την είσοδο Σουηδίας και Φιλανδίας. Όμως κάποια εικοσιτετράωρα αργότερα ο κ. Ερντογάν είχε υπογράψει τριμερές μνημόνιο με τη Φιλανδία και τη Σουηδία που είχαν άρει το εμπάργκο πωλήσεων όπλων κατά της Τουρκίας, είχαν χαρακτηρίσει επισήμως το PKK τρομοκρατική οργάνωση και είχαν αποκηρύξει μετά βδελυγμίας και τη σκέψη υποστήριξης Κουρδικών αιτημάτων αυτοδιάθεσης. Σε αντάλλαγμα η Τουρκία ήρε τις όποιες αντιρρήσεις της για την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ.  

 

Η υπογραφή του μνημονίου και η άρση των αντιρρήσεων της Τουρκίας άνοιξε το δρόμο για προσέγγιση με τις ΗΠΑ. Έτσι λίγες ώρες αργότερα ο οι κ.κ. Μπάιντεν και Ερντογαν είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση στο περιθώριο της συνόδου. Το δελτίο τύπου του Λευκού Οίκου για τη συνάντηση είναι χαρακτηριστικό. Αφού χαιρέτησε τη προσέγγιση Τουρκίας, Σουηδίας και Φιλανδίας αναφέρει ότι οι ΗΠΑ και η Τουρκία ενδιαφέρονται για τη “διατήρηση της σταθερότητας στο Αιγαίο και τη Συρία”. Η διατύπωση συνιστά διπλή πρόκληση για την Ελληνική αστική τάξη, πρώτον η διατήρηση της σταθερότητας στο Αιγαίο είναι από κοινού έργο ΗΠΑ και Τουρκίας και δεύτερο το Αιγαίο είναι μια περιοχή όπως η Συρία. Να θυμίσω ότι η Συρία είναι μια χώρα που ζει τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου και που στο έδαφος της επιχειρούν επισήμως Σύριοι του Άσαντ, Ρώσοι, Τούρκοι και, δυνάμεις του iSIS. Τι αναλογία μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο Αιγαίο και τη Συρία;

Γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η Εξωτερική Πολιτική του Master Chef Του Νίκου Στραβελάκη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν διαρροές που αφήνουν μια χαραμάδα ελπίδας ότι θα επέλθει συμφωνία ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία και θα μπει τέλος, έστω προσωρινά, στην τραγωδία του Ουκρανικού λαού. Αυτοί που σίγουρα δεν θέλουν κάτι τέτοιο είναι οι Αμερικανοί. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί διαφορετικά η επιλογή Μπάιντεν να χαρακτηρίσει την περασμένη Τετάρτη (16/3) τον Πούτιν “εγκληματία πολέμου”. Είναι προφανές ότι μια ειρήνη στην Ουκρανία τώρα θα επιβεβαιώσει την κυριαρχία της Ρωσίας στην περιοχή ενώ θα την αποκαταστήσει εν μέρει στο διεθνές γίγνεσθαι. Οι Αμερικανοί αυτό δεν το θέλουν με τίποτα. 

 

Όμως όποια και αν είναι η κατάληξη, η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει ήδη πυροδοτήσει σημαντικές ανακατατάξεις σε πολλές γωνίες του πλανήτη. Μια από αυτές είναι σίγουρα η νοτιοανατολική μεσόγειος. Από τη μια έχουμε την αδιαμφισβήτητη διπλωματική αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας ιδιαίτερα αν προκύψει συμφωνία Ρωσίας – Ουκρανίας στο πλαίσιο της Τουρκικής διαμεσολάβησης. Από την άλλη είναι η εμπλοκή σημαντικών παραμέτρων των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη σχεδιαζόμενη, από τους Αμερικανούς, απεξάρτηση της Δυτικής Ευρώπης από το Ρωσικό φυσικό αέριο. Η “τυχαία συνάντηση”, όπως χαρακτηρίσθηκε εύστοχα από τις στήλες αυτής της εφημερίδας, Ερντογάν - Μητσοτάκη την περασμένη εβδομάδα σίγουρα εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο.

Η Άνοδος των Επιτοκίων και η Ελληνική Κρίση. Του Νίκου Στραβελάκη

Το σχήμα δείχνει τη πορεία της απόδοσης (επιτοκίου) του Ελληνικού δεκαετούς ομολόγου τον τελευταίο χρόνο. Είναι η απόδειξη ότι τα χαμηλά επιτόκια του 2020-2021 ήταν το αποτέλεσμα της κατ’ εξαίρεση αποδοχής των ομολόγων από το πρόγραμμα PEPP της ΕΚΤ. Όσο προχωράμε προς το τέλος του προγράμματος (Μάρτιος του 2022) τόσο εντονότερη είναι η αύξηση των επιτοκίων. Αυτό ήταν γνωστό και αναμενόμενο σε όλους εκτός από τον κ. Σταικούρα, τον κ. Πατέλη, τον κ. Γεωργιάδη και φυσικά τον κ. Μητσοτάκη. 

 

Βέβαια στο πνεύμα της επικοινωνιακής διαχείρισης των οικονομικών θεμάτων οι «της κυβέρνησης» μπορεί να αντιτείνουν ότι η αύξηση των επιτοκίων αφορά το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής ένωσης αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Όμως λένε τη μισή αλήθεια. Δεν αυξήθηκαν μόνο τα επιτόκια του Ελληνικού δεκαετούς αλλά και η διαφορά τους από το Γερμανικό δεκαετές. Με άλλα λόγια ξαναμπήκε στη ζωή μας το αλήστου μνήμης spread. Συγκεκριμένα, η διαφορά των επιτοκίων του Ελληνικού και του Γερμανικού δεκαετούς από 1% περίπου το καλοκαίρι ξεπέρασε το 2% και επέστρεψε στα επίπεδα του Σεπτεμβρίου του 2019 με έντονα αυξητική  τάση αυτή τη φορά.   

Ιδιωτικές Υποδομές, Δημόσιο Χάος και Κράτος ΜΚΟ. Του Νίκου Στραβελάκη

Η οργή από τη διαχείριση του χιονιά έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερη από τη κυβερνητική προσπάθεια να αποδώσει τις ευθύνες στους ιδιώτες διαχειριστές της Αττικής οδού και της Τραινοσέ. Βλέπετε ο κόσμος ξέρει ότι ανεξάρτητα από το ποιος είναι διαχειριστής την ευθύνη τη φέρει η κυβέρνηση.

 

Ένας λόγος παραπάνω ότι οι κυβερνήσεις υποτίθεται επιλέγουν τον τρόπο διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας και των υποδομών και οι αποφάσεις τους επηρεάζουν το κοινωνικό συμφέρον και την (ουσιαστική) ασφάλεια των πολιτών. Από τη σκοπιά αυτή το χάος που προέκυψε δεν είναι απλά ζήτημα «αστοχίας» και «κακού συντονισμού» αλλά είναι βαθύτατα πολιτικό. Αυτή τη διάσταση θα επιχειρήσω να αναδείξω στη συνέχεια χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Αττικής οδού. Η σχετική συζήτηση δεν είναι θεωρητική αφού βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία επιλογής «αναδόχου» για την εκμετάλλευση της Αττικής οδού τα επόμενα 25 χρόνια αλλά και πληθώρα Συμπράξεων Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα (ΣΔΙΤ) στην παιδεία την υγεία και άλλους ευαίσθητους τομείς.

Ρώμη G-20 2021 – Διχασμένες κοινωνίες σε ένα διχασμένο κόσμο. Του Νίκου Στραβελάκη

Στην Ελλάδα η σύνοδος των 20 πλουσιότερων χωρών στη Ρώμη την εβδομάδα που μας πέρασε δεν συζητήθηκε καθόλου. Επισκιάσθηκε από τη συνάντηση Biden – Erdogan που έλαβε χώρα στο περιθώριό της. Αιτία ήταν η επιμονή πολλών εγχώριων μέσων ενημέρωσης ότι ο κ. Biden θα «τιμωρήσει» τον Erdogan και θα αρνηθεί να τον συναντήσει κάτι που φυσικά δεν έγινε. 

 

Όμως αυτά που συζητήθηκαν στη σύνοδο είναι σημαντικά για το μέλλον των κοινωνιών ώστε να καλυφθούν από τις ανοησίες κάποιων μέσων ενημέρωσης που έφτασαν να λένε ότι ο Biden τελικά συνάντησε τον Erdogan για να «του τα ψάλλει».  Θα επιχειρήσω στη συνέχεια να αναδείξω το πραγματικό επίδικο της συνόδου.

Ελλάδα 2021 - Πρωταθλητές του Χρέους και των Αντεργατικών Νόμων. Του Νίκου Στραβελάκη

Ο πίνακας τέθηκε υπόψη μου από καλό φίλο οικονομολόγο και δείχνει μια θλιβερή πρωτιά. Η Ελλάδα ξεπέρασε και την Ιαπωνία και είναι πλέον η πιο χρεωμένη χώρα στο κόσμο με βάση τα στοιχεία του ΑΕΠ του 2020. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ έχει λόγο χρέους/ΑΕΠ 236,5%. Όλα αυτά την ώρα που τα τελευταία 12 χρόνια οι μισθοί οι συντάξεις και όλες οι κοινωνικές παροχές έχουν υποστεί συνεχείς μειώσεις και οι εργασιακές σχέσεις έχουν απορρυθμιστεί πλήρως με αποκορύφωμα το νόμο Χατζηδάκη πριν μερικούς μήνες.

 

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η εξέλιξη του λόγου χρέους/ ΑΕΠ αποτυπώνει την κοινωνικοποίηση ιδιωτικών ζημιών αφού και το χρέος αυξήθηκε σε απόλυτα νούμερα παρά το PSI αλλά και το ΑΕΠ μειώθηκε.

Η ΔΕΗ Ιδιωτικοποιείται έναντι πινακίου φακής-Η κοινωνία τι κάνει; Του Νίκου Στραβελάκη

Την ώρα που υπάρχουν ελλείψεις βενζίνης ακόμη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, η διεθνής τιμή του φυσικού αερίου αυξάνει αλματωδώς και οικονομολόγοι όπως ο Nuriel Rubini μιλούν ανοιχτά για το κίνδυνο στασιμοπληθωρισμού, η κυβέρνηση προχωρά αμέριμνη στο ξεπούλημα της ΔΕΗ. 

 

Όλα ξεκίνησαν με τη πώληση του 49% του ΔΕΔΔΗΕ στο Αυστραλιανό fund Macquire και συνεχίσθηκαν με την ανακοίνωση αύξησης μετοχικού κεφαλαίου στη ΔΕΗ, χωρίς τη συμμετοχή του δημοσίου, που φέρνει την πλειοψηφία σε χέρια ιδιωτών έναντι «πινακίου φακής». Της ανακοίνωσης για αύξηση κεφαλαίου προηγήθηκαν επιθετικές πωλήσεις της μετοχής της εταιρείας στο χρηματιστήριο που οδήγησαν στην παρέμβαση του οικονομικού εισαγγελέα. Oπώς μας πληροφορεί η ιστοσελίδα Euro2day o κ. Μπραδάκης «ζητά να αξιολογήσουν όσα καταγγέλλονται αναφορικά με την εξαγγελθείσα άντληση κεφαλαίων ύψους 750 εκατομμυρίων ευρώ της ΔΕH και να εντοπίσουν εάν στην υπόθεση προκύπτει η διάπραξη αξιόποινων πράξεων, όπως αυτά της χειραγώγησης εισηγμένων στο Χρηματιστήριο μετοχών και κατάχρησης εσωτερικής πληροφόρησης».

Είναι η Κινεζική Evergrande η καινούργια Lehman Brothers; Του Νίκου Στραβελάκη

Το άρθρο ‘Είναι η Κινεζική Evergrande η καινούργια Lehman Brothers;’ του Νίκου Στραβελάκη δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό του τόπο στο ACADEMIA. Ο Νίκος Στραβελάκης είναι οικονομολόγος, λέκτορας στο Εθνικό – Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) και συγγραφέας.

 

Δεν είμαστε λίγοι εκείνοι που πιστεύουμε ότι δεν έχουμε δει το τέλος της καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Μάλιστα σε συνδυασμό με τη πανδημία ίσως να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο επεισόδιο όξυνσης της κρίσης. Η πυροδότηση ενός τέτοιου επεισοδίου το πιθανότερο είναι να προέλθει από τη Κίνα και το Χόνγκ Κόνγκ. Είναι η γωνιά του πλανήτη όπου η πιστωτική επέκταση και οι αγορές χρηματοπιστωτικών προϊόντων συνεχίσθηκαν αδιαλείπτως μετά το 2008 τροφοδοτώντας μια φούσκα ακινήτων στην αχανή Κίνα.

Η Πολιτική Οικονομία των Εμβολίων. Του Νίκου Στραβελάκη

Ανοιχτή Επιστολή από Νομπελίστες και Πολιτικούς στο Μπαιντεν για Αναστολή των Ιδιοκτησιακών Δικαιωμάτων.

 

Πέρα από οικονομικές θέσεις και πολιτικές απόψεις είναι πλέον παγκοίνως αποδεκτό ότι η πανδημία δεν έχει ξεπεραστεί. Είναι ξεκάθαρο ότι περισσότεροι άνθρωποι έχουν νοσήσει ενώ ο ρυθμός εμβολιασμού του πληθυσμού προχωρά με αργούς και άνισους ρυθμούς. Σε κάποιες χώρες οι εμβολιασμοί έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί ενώ αλλού (εδώ συγκαταλέγεται και η Ελλάδα) δεν έχει εμβολιαστεί ούτε το 20% του πληθυσμού. Με δεδομένη την θεσμοθέτηση των «πιστοποιητικών εμβολιασμού» κινδυνεύουμε να πάμε σε Οργουελικά σενάρια κοινωνιών και χωρών «εμβολιασμένων» και «ανεμβολίαστων». Σε αυτό το περιβάλλον η αγωνία και η προσδοκία του κόσμου για επάνοδο σε κανονικούς ρυθμούς ζωής πηγαίνει πάλι-πλάι με τον ανηλεή ανταγωνισμό των φαρμακευτικών εταιρειών για μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά. Τα λεφτά είναι πολλά (κοντά ένα τρις χρειάζονται μόνο για τις ΗΠΑ και την ΕΕ), οι εταιρείες επιδιώκουν να δυσφημίσουν τους ανταγωνιστές τους εξασφαλίζοντας μεγαλύτερες παραγγελίες και να κερδίσουν επιπλέον ελέγχοντας τους εμβολιασμούς σε παγκόσμια κλίμακα.

Η Μπουμπουλίνα δεν Φορούσε Prada. Του Νίκου Στραβελάκη

Η επέτειος των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821 είναι μια σημαντική ευκαιρία. Μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε την ιστορική διάσταση του σημαντικότερου γεγονότος στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία και να αξιολογήσουμε την πορεία του κράτους που προέκυψε από αυτή την επανάσταση. Αν αυτού έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ανεκδιήγητου βλαχομπαρόκ όπου σύγχρονοι πολιτικοί και επιχειρηματίες προσπαθούν να αποκτήσουν οντότητα από την αίγλη των προσωπικοτήτων εκείνης της εποχής.

 

Έχουμε δημόσιες εμφανίσεις της προέδρου της επιτροπής εορτασμού που θα μπορούσαν να είναι σκηνές από κινηματογραφική ταινία με τίτλο «Η Μπουμπουλίνα φορούσε Prada» και ένθετα μεγάλης κυριακάτικής εφημερίδας όπου μεταξύ άλλων εμφανίζεται με ενδυμασία Κολοκοτρώνη ο πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Biden (φωτογραφία). Το τελευταίο καρακιτσαριό ευτυχώς αποσύρθηκε μπρος στη κατακραυγή.

Πτωχευτικός Νόμος - Δεύτερη Ευκαιρία ή Δεύτερη Χρεοκοπία; Του Νίκου Στραβελάκη

Ο νέος πτωχευτικός νόμος προβλήθηκε από την κυβέρνηση ως «δεύτερη ευκαιρία». Δηλαδή, ως  δυνατότητα κάποιος ιδιώτης που ατύχησε στις επιχειρηματικές ή προσωπικές του επιλογές να απαλλαγεί από τις συνέπειές τους και, αφού εκποιηθούν τα περιουσιακά του στοιχεία, να αποκτήσει  μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Το σχετικό νομοθέτημα μπήκε σε μια μακρά διαδικασία διαβούλευσης με τους «θεσμούς» και τις τράπεζες που βάστηξε κοντά ένα χρόνο για να κατατεθεί τελικά στη Βουλή στις 12/10/2020.

 

Από την κατάθεση του νομοσχεδίου για διαβούλευση στις αρχές Σεπτεμβρίου είχα επισημάνει (ΠΑΡΟΝ 6/9/2020) ότι το συγκεκριμένο νομοθέτημα δεν προσφέρει καμιά «δεύτερη ευκαιρία». Αντίθετα οδηγεί σε οριστική περιθωριοποίηση σημαντικά τμήματα του πληθυσμού αφού αίρει την όποια προστασία υπήρχε για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες ιδιαίτερα στο θέμα της πρώτης κατοικίας.

Μετακόμιση ΠΙΤΣΟΣ στη Τουρκία - Το Χρονικό μιας ακόμη αποτυχημένης Ιδιωτικοποίησης και όχι μόνο. Του Νίκου Στραβελάκη

Την περασμένη εβδομάδα έγινε γνωστό ότι η BSH-Siemens αποκλειστικοί μέτοχοι της εταιρείας ΠΙΤΣΟΣ αποφάσισαν το κλείσιμο του  εργοστασίου της εταιρείας στην περιοχή του Ρέντη και τη μεταφορά της δραστηριότητας στη Τουρκία. Είναι σίγουρα ένα γεγονός με πολλαπλές αναγνώσεις και σηματοδοτήσεις. Αφορά την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας και το κατά πόσο οι ιδιωτικοποιήσεις είναι απάντηση σε αυτό το γεγονός. Αφορά ακόμη την αποτελεσματικότητα των πολιτικών «εσωτερικής υποτίμησης» (μείωσης μισθών) σε περιβάλλον σκληρού νομίσματος. Αλλά και πιο άμεσα θέματα όπως το κατά πόσον η Τουρκία καταρρέει όπως διατείνονται τα Ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ή το ποια είναι η βαρύτητα που δίνει η Siemens στο συμβιβασμό που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο το 2012.

 

Ας αρχίσουμε από το τελευταίο. Στις 23/08 του 2012 ο τότε υπουργός εθνικής οικονομίας της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη και σημερινός διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας υπέγραψε κατόπιν εξουσιοδότησης της βουλής το «σχέδιο συμβιβασμού» με την εταιρεία Siemens. Η αιτία της εν λόγω πράξης είναι τα όσα πληροφορήθηκε η ελληνική κοινή γνώμη για το βίο και την πολιτεία της εν λόγω εταιρείας η οποία είχε λαδώσει σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις της Ευρώπης μέσω της πολιτικής των «μυστικών ταμείων». Για την Ελλάδα, από ότι φαίνεται, από την ερήμην καταδικαστική για τον ίδιο απόφαση του 2019,  τη δουλειά είχε αναλάβει ό μέχρι το 2007 διευθύνων σύμβουλος της Siemens Ελλάς Μιχάλης Χριστοφοράκος. Ο περί ου ο λόγος διέφυγε στη Γερμανία το 2009 από όπου δεν επέστρεψε ποτέ αφού τα αδικήματά του θεωρήθηκαν παραγραμμένα κατά το Γερμανικό δίκαιο. Ο συμβιβασμός περιλάμβανε μεταξύ άλλων την υποχρέωση της εταιρείας να πραγματοποιήσει επενδύσεις 60 εκ. ευρώ και η αγορά γνώριζε ότι οι επενδύσεις αυτές θα αφορούσαν την ανέγερση νέου εργοστασίου της εταιρείας ΠΙΤΣΟΣ.

Η Εκβιομηχάνιση στην Ελλάδα και ο Ανιστόρητος κ. Μητσοτάκης. Του Νίκου Στραβελάκη

Μια Διαφορετική Κριτική στην Ομιλία του Πρωθυπουργού στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗΣ είναι οικονομολόγος, μέλος ΔΕΠ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τη Δευτέρα 15 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η ετήσια γενική συνέλευση του ΣΕΒ. Παραδοσιακά η συνέλευση είναι ένας από τους χώρους ζύμωσης και ανακοίνωσης του βασικού ιδεολογικού αφηγήματος της αστικής τάξης. Όμως φέτος τουλάχιστον δεν δικαιολόγησε τη φήμη της. Οι βασικές ομιλίες, δηλαδή εκείνες του πρωθυπουργού, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του νεοεκλεγέντος προέδρου του ΣΕΒ κ. Παπαλεξόπουλου έβριθαν από γενικολογίες,  κοινοτυπίες και επιφανειακές αναλύσεις. 

Χαρακτηριστικά στην ομιλία του ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης αδυνατούσε να υποστηρίξει την τοποθέτησή του για την ανάγκη αύξησης του ειδικού βάρους της μεταποίησης στην προστιθέμενη αξία του ΑΕΠ. Αναφερόμενος στη πρώτη δημοσίευση του Ξενοφώντα Ζολώτα «Η Ελλάς στη Φάση της Εκβιομηχάνισης» (1926) έδειξε να αγνοεί ακόμη και ότι πρόκειται για τη διδακτορική διατριβή του ανδρός. Έδειξε να αγνοεί επίσης ότι το ζήτημα της εκβιομηχάνισης αποτέλεσε ίσως το σημαντικότερο αντικείμενο επιστημονικής ανάλυσης αλλά και αντιπαράθεσης στην Ελληνική οικονομική σκέψη τον 20^ο αιώνα.

Δεν Μπορώ να Αναπνεύσω. Του Νίκου Στραβελάκη

Η δολοφονία του αφροαμερικανού George Floyd στη Μινεσότα συγκλονίζει τις HΠΑ αλλά και ολόκληρο το κόσμο. Κάποιοι προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως αμερικανικό φαινόμενο, αποδίδοντάς τη στη διαχείριση Τράμπ ή ακόμη και στις επερχόμενες εκλογές. Όμως η αιτία είναι βαθύτερη. Η κραυγή απόγνωσης του Floyd «δεν μπορώ να αναπνεύσω» που επαναλαμβάνουν οι διαδηλωτές στους δρόμους των Αμερικανικών πόλεων αλλά και στις διαδηλώσεις συμπαράστασης στην Ευρώπη δεν έχει να κάνει μόνο με την τραγική στιγμή αλλά με την τραγωδία της καθημερινότητάς εκατομμυρίων σε ολόκληρο το κόσμο.

Ο οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί έδωσε τη διάσταση της ανεργίας και της ανέχειας που οξύνθηκε λόγω κορονοιού για να εξηγήσει την κατάσταση, όμως δεν είναι τόσο απλό. Τα τελευταία 30 χρόνια σημαδεύτηκαν από μια τρομακτική άνοδο της ανισότητας, όξυνση της φτώχειας και παράλληλα ισοπέδωσης των εργασιακών σχέσεων σε ολόκληρο το κόσμο. Το 1% των πλουσιότερων έχουν πλέον στην κατοχή τους πάνω από 40% του πλούτου τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες χώρες. Το μερίδιο των κερδών που ήταν μόλις 15% του ΑΕΠ στις αναπτυγμένες χώρες το 1980 είναι πλέον κοντά στο 30%. Με δύο λόγια την περίοδο του νεοφιλελευθερισμού ο κόσμος γύρισε πίσω στις συνθήκες που επικρατούσαν στις αρχές του 20^ου αιώνα.