Ποτέ δεν αισθάνθηκα κάποιο συναισθηματικό δέσιμο με τη γειτονιά μου, τον Χολαργό – αν και έχω περάσει σε αυτή το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Ισως γιατί δεν πήγα σχολείο εδώ και δεν έκανα φίλους από τη γειτονιά. Ισως, πάλι, γιατί το μόνο αντικειμενικό ατού της μέχρι την έλευση του μετρό εδώ, το 2010, οπότε και απέκτησε μια κάποια προσωπικότητα, ήταν η γειτνίασή της με τον Υμηττό. Δεν κρύβω πως εξακολουθώ να μη θεωρώ τη γειτονιά μου ιδιαίτερα όμορφη. Τον τελευταίο όμως χρόνο της καραντίνας, που περιπλανήθηκα αρκετά στα στενά της, οφείλω να ομολογήσω πως μου έγινε πιο συμπαθής. Επιπλέον, εκτίμησα περισσότερο από ποτέ άλλοτε το γεγονός ότι υπάρχει ένα ολόκληρο βουνό σε απόσταση αναπνοής και ότι μπορείς (αποκάλυψη για εμένα) να το περπατήσεις. Από την ΜΑΡΙΑ ΚΩΒΑΙΟΥ και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.
Οι διαδρομές μου στη γειτονιά ξεκινούν, προφανώς, πάντα από το σπίτι μου. Για τους σκοπούς όμως αυτής της βόλτας, σας καλώ να ξεκινήσουμε από τη Μεσογείων, η οποία –λίγοι ίσως το γνωρίζουν– ακολουθεί σε γενικές γραμμές την πορεία μιας σημαντικής αρχαίας οδικής αρτηρίας που ένωνε το αθηναϊκό κέντρο απευθείας με τον Μαραθώνα, προσφέροντας εύκολη πρόσβαση και σε άλλες εύφορες περιοχές των Μεσογείων, από τις οποίες το άστυ προμηθευόταν πληθώρα προϊόντων, όπως λάδι, σιτηρά, οπωροκηπευτικά και κρασί. Αν μάλιστα έρθετε στη γειτονιά με το μετρό, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τις νησίδες του οδοστρώματος της αρχαίας οδού στην έκθεση που φιλοξενείται στη στάση «Χολαργός», μετά τις δεύτερες κυλιόμενες σκάλες, στην έξοδο προς Σταυρό.
