Ξημερώματα Τετάρτης.
Στον τοίχο το ρολόι κόλλησε στην ίδια ώρα. Αστοχία υλικού.
Αστοχία στόχων.
Απόμεινα θλιμμένος να κοιτάζω την οθόνη στον υπολογιστή μου.
Ποτέ όταν λυπάμαι δεν αναζητώ χαμένους χώρους, κρυμμένες ευκαιρίες.
Τότε δεν βλέπω την ελπίδα πίσω από την αρνητική έκβαση του αυτοσχεδιασμού.
Εκείνη τη στιγμή δεν θέλω να μιλήσω για σχέδια, στρατηγικά
σχέδια, φιλόδοξα σχέδια, χωρικά σχέδια, χαμένα σχέδια, μικροαστικά σχέδια,
καινοτομικά σχέδια, αναπτυξιακά σχέδια, σχέδια καταστροφής, ανόητα σχέδια.
Τότε προτιμώ και αναζητώ τη μοναξιά και την αστοχία του
κόσμου τούτου στους στίχους του Θανάση ή της Γώγου. Όχι σε βιβλία, στον
υπολογιστή μου.









